De liefde kent, gelijk de tango der wereldzeeën, geen eind. Mijn leven, daarentegen, wel. Hoewel ik met mijn achttien jaar richting mijn seksuele piek jakker, ken ik mijn dood. Zij is een kalme vrouw van in de veertig met een groene jurk, eenvoudig van snit. Aan haar linkerarm draagt zij een slappe leren tas waaruit twee bekurkte breinaalden steken. Op gezette tijden zoekt ze me op om op een plots gematerialiseerd krukje plaats te nemen. Ze kijkt me vriendelijk aan, knipoogt en haalt haar breiwerk uit haar tas. Het is mij nu, na elf jaar, nog steeds niet duidelijk wat het worden moet. Het lijkt een iets te brede sjaal die, opgebouwd uit verschillende kleuren wol, langer wordt dan een nek omspannen kan.
(…)
Ik denk dat dit een heel interessante blogsite kan worden.
Mooie tekst, als je het goed vindt, voeg ik je toe aan mijn blogroll.
Stephanie
Natuurlijk. Geen probleem. Waar kan ik je blogroll vinden?
Op mijn blog ‘madamesoleil’
Pingback: De dame in het groen – Deel 3 « Voor nu maar even zo…