(De eerste alinea staat hier)
Toen ik laatst op het feestje van een klasgenoot een meisje met paars haar tussen de gordijnen van de ouderlijke slaapkamer probeerde te overtuigen van mijn goede bedoelingen wandelde mijn dood onaangedaan de kamer binnen. Voor ik er erg in had nam zij plaats op de rand van het bed. Ik kan u zeggen beste lezer, hoe een hork ik soms mag lijken, ook ik ben niet van steen en raakte op dat, toch in essentie mogelijk memorabele moment, even van mijn à propos. Omdat ik mijn blik kort van haar geweldig blauwe ogen had afgewend was de betovering tussen mij en het meisje verbroken. Ze zuchtte lichtjes, liet haar rechterhand van mijn, nog steeds in spijkerbroek gestoken, bil afglijden en draaide zich om. ‘Ik ga naar beneden’ mompelde ze terwijl ze voorzichtig langs de spiegelende kastenwand richting de overloop schoof. Zonder om te kijken of af te wachten stapte ze over de drempel het licht weer in.
(…)
Hoi Marrije,
Ik zag je reactie op mijn blog. Natuurlijk mag je het stukje over de handen en de flow gebruiken.
Was het leuk gisteren bij Jeanet’s Open Dag?
Groeten, Nanda